จากสื่อต่างประเทศ ได้ารายงานว่า พระเอกดัง อย่าง ซ่งเวยหลง ได้เผยถึงเบื้องหลังความเจ็บปวดที่ต้องเผชิญ เมื่ออาการบาดเจ็บเรื้อรังที่ไหล่เกิดกำเริบหนักจนลามไปถึงแผ่นหลัง จนทำให้เขาเกิดความวิตกกังวลและโทษตัวเอง นอกจากนี้เจ้าตัวยังได้ย้อนวันวานไปถึงอดีตวัยเด็กสุดโหดสมัยที่ต้องไปฝึกวิชาที่วัดเส้าหลิน ซึ่งเบื้องหลังความเท่ที่หลายคนเห็น กลับแลกมาด้วยความลำบากบาดเจ็บเจียนตายจนเนื้อหลุดไปชิ้นเล็กๆ เลยทีเดียว บทสัมภาษณ์นี้จะทำให้เราได้เห็นอีกมุมหนึ่งของซ่งเวยหลงที่คุณอาจไม่เคยรู้มาก่อน
ระหว่างขั้นตอนการถ่ายทำ อาการบาดเจ็บที่ไหล่กำเริบขึ้นมาใช่ไหมครับ ตอนนั้นสถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?
เฮ้อ... จริงๆ ผมไม่อยากพูดถึงรายละเอียดเรื่องนี้เท่าไหร่เลยครับ... อึม... คือมันเจ็บมาหลายปีแล้วล่ะครับ แต่ไม่ได้คาดคิดเลยว่าจู่ๆ มันจะลามไปถึงแผ่นหลัง แล้วผมเองก็เป็นคนประเภทที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ผมก็เลยรู้สึกวิตกกังวล แล้วก็... โทษตัวเอง ตอนนี้พอย้อนกลับมาคิดดู ผมไม่ควรโทษตัวเองเลย เพราะมันเป็นสิ่งที่ผมไม่สามารถควบคุมได้ และผมก็ทำออกมาอย่างเต็มที่ที่สุดในตอนนั้นแล้วครับ
แล้วมีช่วงเวลาไหนไหมครับที่รู้สึกว่า "เออ ดีขึ้นแล้ว" แบบจู่ๆ ก็เหมือนเข้าใจหรือคิดได้ขึ้นมา เป็นช่วงเวลาดีๆ แบบนั้นน่ะครับ?
:หมายถึงในบทบาทการแสดง หรือว่าในชีวิตจริงครับ
ในชีวิตจริงของซ่งเวยหลงครับ ช่วงเวลาที่รู้สึกว่าดีขึ้นน่ะครับ?
จริงๆ ตอนนั้นผมก็ค่อนข้างแยกไม่ค่อยออกเหมือนกันครับว่าสภาวะของตัวเองเป็นยังไงกันแน่
งั้นบทบาทนี้ สำหรับคุณแล้ว ถือว่าถอนตัวออกจากบทได้ยากไหมครับ?
จริงๆ ผมไม่เคยคิดถึงคำถามนี้เลยครับ แต่ถ้าให้คิดตามหลักเหตุและผล ผมคิดว่าสภาวะของผมในตอนนั้นมันตรงกับตัวละคร "เฉินอี้" พอดี มันเป็นช่วงเวลานั้นพอดีครับ คือผมไม่สามารถแยกแยะได้เลยว่าตัวเองอยู่ในบทบาทหรืออยู่นอกบทบาท รวมถึงช่วงหลังๆ ที่สภาวะของผมเริ่มดีขึ้น ก็เป็นช่วงที่ตรงกับตอนที่เฉินอี้ยังเด็กพอดี ผมรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์มาก ผมก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงดี คือทุกคนบอกว่าผมอยู่ในสภาวะแบบตัวละครนั้นเลย ราวกับว่าโชคชะตาได้กำหนดไว้หรือยังไงนี่แหละครับ ตอนนั้นมันทรมานมากนะ แต่พอมองย้อนกลับไป ผมรู้สึกว่ามันทำให้ผมเติบโตขึ้นมากเลยครับ
แต่จริงๆ แล้ว ฉากแอ็กชันในเรื่องนี้ก็ถือว่าเยอะกว่าที่คิดไว้มากเลยนะครับ?
แต่จริงๆ ตอนที่ผมขยับเคลื่อนไหวร่างกาย ก็... ถือว่าโอเคครับ โอเคอยู่
